Madagaskar08…

O,serce! Tylu doznałoś zawodów,

A samo wzywasz ciągle nowych głodów

Gdy cichy spokój oczy do snu klei,

Ty sen odpędzasz i wołasz Nadziei!

Mogąc bez wieńca w komnaty najcichsze

Skryć się, wian pleciesz skroni i na wichrze

Stajesz, choć wicher wieniec z czoła zmiecie

Lecz dłoń twa nowy dla wiatrów uplecie.

Czy cię nie nużą te daremne boje ? –

A na to serce odrzekło mi moje:

Kiedy cień żywą obali osobę,

Kiedy spać będziesz mógł tydzień na dobę,

Kiedy śnieg w zimie upadnie zielony,

Gdy pszczoły będą znosić miód słony,

Kiedy winnice rodzić będą mleko,

Gdy woda zmarznie pod słoneczną spieką,

Gdy ptaki latać będą w morzu na dnie,

Kiedy niedziela we czwartek przypadnie,

Gdy zamiast pachnąć kwiaty będą śpiewać,

Wtedy się serce przestanie spodziewać…… (L.S.)

Wiedźminka cmok

O!

Ja chciałbym wiedzieć gdzie podziały się „Filipinki”????

WSZYSCY BYLI WTEDY TACY MŁODZI….

Nie lubię fabuł z kiepskim zakończeniem,
I pędu życia nigdy nie mam dość,
Nie lubię, gdy ogarnia mnie znużenie,
Gdy mi z rozpaczy w gardle więźnie głos.
Nie lubię, gdy cynizmem zimnym ranią,
Gdy fanatyczny mnie dobiega pisk,
I gdy ktoś obcy zerka mi przez ramię,
Żeby bezczelnie mój przeczytać list.
Nie lubię, kiedy trują mi od rzeczy,
Lub poganiają: „Jeszcze kwadrans masz…”
Nie lubię, gdy strzelają cichcem w plecy,
Albo gdy z bliska mierzą prosto w twarz.
Nie lubię plotek, co mi wróżą fiasko,
I od zaszczytów robi mi się mdło,
Nie lubię, gdy pod włos próbują głaskać,
I gdy rysami „ozdabiają” szkło.
Takim, co nigdy nie brak im rezonu,
Jakoś nie ufam. I zamieram aż
Gdy słowo honor znika z leksykonu,
I honorowym się nazywa łgarz.
Nie żal mi wcale, gdy się w przepaść toczy
Ten, co niejedno życie w popiół starł.
Nie lubię bezsilności i przemocy,
Tylko Chrystusa mi na krzyżu żal.
Nie lubię siebie, gdy mnie coś przeraża,
Kiedy niewinnych krzywdę z dala czuć,
Nie lubię, gdy perfidnie w duszę włażą,
A zwłaszcza, gdy mi w nią próbują pluć.
Nie lubię aren – z tłumem, z trybunami,
Tam się kupuje poklask i rząd dusz.
I niech nie mamią mnie obietnicami,
Ja nie polubię tego nigdy już!

Wiedźmince… czyli… Sowie Przemądrzałej..:))))*

  
Pantofelki szklane,
skrami malowane,
z dwoma skrzydełkami szarańczy
po bokach,
by tańczyć tak lekko, jako światło tańczy,
menuetowym krokiem,
by, tchu nabrawszy westchnieniem głębokiem,
w oddal wzlatywać na żurawią drogę
i siadać na obłokach
lub na zamkowej wieży chwiejnym szczycie,
założywszy nogę na nogę.
Pantofelki szklane,
skrami malowane,
rżnięte w błękicie,
dane mi z rąk przemądrej, doświadczonej wróżki,
abyś ty w niebo wpatrzony,
gwiazdami strojnie złotemi,
które mi duszę twą kradnie -
dojrzał nad sobą moje małe nóżki
zwieszone ku ziemi
i przyjrzał się im dokładnie,
myśląc, że oto nóżki twojej żony
i jej szklane pantofelki
zasłaniają ci wszechświat gwiaździsty i wielki. (MJP)