Madagaskar08…

Jasio idzie z mamą do sklepu. Przed sklepem widzi pijaka zkrzywymi nogami. I głośno mówi do mamy:
– Mamo, ale ten pan ma krzywe nogi!
– Jasiu, ale tak nie wolno! Możesz tego pana obrazić!
Następnego dnia Jasio znowu idzie z mamą do sklepu, widzi tego samego faceta zkrzywymi nogami i głośno mówi:
– Ale ten pan ma krzywe nogi!
Wtedy mama już straciła cierpliwość i mówi do Jasia:
– Jasiu, ile razy mam ci powtarzać, że tak nie wolno! Za karę będziesz siedziećw domu i nie wyjdziesz, dopóki nie przeczytasz dzieł Szekspira.
Po trzech miesiącach Jasio znowu idzie z mamą do sklepu i widząc faceta zkrzywymi nogami mówi:
– Cóż to za moda nastała w tych czasach,

–  Żeby swe jaja nosić w nawiasach.

Spróbuję wziąć się za bary z tekstem z niedzieli, który dziwnym zrządzeniem losu, wyparował do atmosfery. Mam nadzieję, że bez szkody dla warstwy ozonu, otulającej Ziemię.

Postanowiłem, nie oglądając się na literki cdn.,opowiedzieć o tym zdarzeniu, ponieważ to jest historia najnowsza, o dzikach później będzie. Starożytna poczekać jeszcze może.

Było tak.

Pisałem już o zamiłowaniu mojej Żony do pięknych kwiatków, rosnących sobie na rabatkach. To wielkie zamiłowanie. Potrafi Ona krążyć pomiędzy rabatkami i kilka razy dziennie dopieszczać swoje kwiatki. A to wyrwie chwaścika, a to nawozem roślinki podleje. Wieczorne podlewanie, to rytuał cały.Mała koneweczka, woda ze zbiornika o temperaturze otoczenia i inne szykany.

Wszystko jest ładnie i pięknie do chwili porycia rabatki przez kreta. Taki mały, podziemny wiercipięta, potrafi błyskawicznie zryć ziemię, gdy z zapałem gania dżdżownice, tuż pod powierzchnią ziemi  mieszkające. Powierzchnia rabatki, to jeszcze najmniejszy problem, dwa ruchy grabkami i wygląda po staremu.

Gorzej gdy tunele tuż pod korzeniami kwiatków przebiegają. Nim się człowiek zorientuje, to kwiatek wysycha, z powodu korzeniowej wentylacji, przez kreta spowodowanej.Kwiatki podkopywane przez kreta podsychają, nim ratunek zostanie im udzielony i wyróżniają się na tle kwiatków nie podkopanych. No mniejsze są. Szczególnie widoczne to jest na sąsiadujących ze sobą rabatkach, z których tylko jedną kret odwiedził. Gdy patrzę na kwiaty rosnące na wizytowanej przez kreta i porównuję z roślinami na rabatce wolnej od wizyt, to Sienkiewiczem myślę od razu: „ …rzekłbyś, że chorągiew na psach siedzi … „. Tak się różnią kwiatki wyglądem.

Żona, ze smutkiem w oczach, walczy ze skutkami działalności szkodnika, a ja zabieram się za walkę ze zwierzakiem. Puste butelki na kijkach wbitych w ziemię umieszczałem, żeby wiatrem bujane, trzęsły się i poprzez kijki, drgania do ziemi wędrowały, w celu straszenia kretów. Guzik to dało. Krety nic sobie ze straszaków nie robiły, a sama rabatka dziwnie wyglądała,najeżona pustymi flaszkami. Butelki z kijkami, won.

Raz udało mi się dostrzec ruchy kreta kopiącego tunel.Ciachnąłem w to miejsce szpadlem i wydostałem zwierzaka na powierzchnię. Bardzo był zdziwiony i kilka sekund pozostawał w osłupieniu, nim rzucił się do ucieczki. Złapałem, do wiadra i procesją wynieśliśmy łup za mostek, rzeki nie przepłynie, wszak. Po kilku dniach, znów są ślady działalności kreta. Wrócił?Ale jak?

Nowy sposób. Pułapka na krety. Taka pułapka to po prostu kawałek rurki z tworzywa sztucznego, o średnicy porównywalnej ze średnicą krecich korytarzy. Końce rurki zamykane są blaszanymi zapadkami, działającymi w taki chytry sposób, że kret do rurki wejść może, ale samodzielnie wyjść, już nie. Pułapkę taką starannie umieszcza się w krecim tunelu, wiedząc, że kret chodzi po korytarzach wcześniej wykopanych, zabezpiecza z wierzchu czarną folią i zasadzka gotowa. Kilka razy dziennie trzeba tak zastawianą pułapkę kontrolować, czy coś się nie złapało.

Wystarczy postukać w rurkę, jak kret się złapał, to na pewno się poruszy, a taki ruch można usłyszeć. Piszę kilka razy dziennie sprawdzać trzeba pułapkę, żeby zdążyć uwolnić złapanego, nim zginie w matni. Wyciąga się wtedy pułapkę i wraz z uwięzionym w niej kretem, niesie się za mostek i  tamdopiero zwraca wolność chwilowemu więźniowi. Kret bowiem pod ochroną jest.Kilka takich procesji odbyliśmy.   

Teraz przejdę do samokrytyki właściwej.

W niedzielę, 22 sierpnia zauważyliśmy świeże ślady pobytu kreta na jednej z rabatek. Szybko umieściłem pułapkę w tunelu, przysypałem ziemią czarną folię zabezpieczającą pułapkę od góry i zająłem się koszeniem trawnika, całkowicie zapominając o kontrolowaniu zasadzki. Dokładnie tydzień później, w ostatnią niedzielę sierpnia, patrzę ci ja na kwiatki i widzę kawałek czarnej folii z ziemi wystający.

Natychmiast przypomniałem sobie o pułapce z poprzedniej niedzieli. Lecę szybko, wyciągam folię, potem wyszarpuję z ziemi samą pułapkę, w duchu myśląc, żeby się tylko nie złapał i nawet nie muszę do środka zaglądać. Aromat roznoszący się z plastykowej rurki, dawał odczuć rozmiar tragedii.

Krecik musiał złapać się w tym samym dniu, w którym zasadzkę na Niego uczyniłem. Z dużym smutkiem wytrząsnąłem nieżywe ciałko i zakopałem w Jego naturalnym środowisku. Do dziś mi smutno, że tak pokpiłem sprawę. Sklerotyk.

Przyznaję się do winy, Wysoki Sądzie i  proszę mnie ukarać zgodnie z obowiązującym prawem. Zobowiązuję się jednocześnie do takiego używania pułapki, w przyszłości,aby nigdy już do podobnie tragicznego zdarzenia nie doszło.