Madagaskar08…

  

Niech ja zasnę –     

niech mam sny jak me oczęta jasne –

za firanką moich rzęs

niech mi szczęścia śni się kęs,

gdy już zasnę.

W sen spowity niby pnącz

Śpij pan, śpij pan, panie Bącz.

Niech ja lulnę –     

niech ma dla mnie mroki noc przytulne –

niech zła mucha ani nic nie tknie jagód moich lic,

gdy już lulnę.

Dłonie już na kołdrze złącz –

lulaj mi pan, panie Bącz.

Niech ja kimnę –     

niech rozgrzeją mi się stopy zimne –

niech nie wciśnie mi się ziąb

pod okrycie ciepłe w głąb,

gdy już lulnę.

Sen jak poncz z ust nocy sącz –

kimaj mi pan, panie Bącz.

Niech ja chrapnę –       

w kolorowe sny niech duszą drapnę –

ciału zaś w piernatach snu

niechaj będzie jak we mchu,

gdy już chrapnę.

Samokołysankę kończ

śpij pan, śpij pan, panie Bącz.

Jeremi Przybora   

Ten wiersz jest żyłką słoneczną na ścianie

jak fotografia wszystkich wiosen.

Kantyczki deszczu wam przyniosę –

wyblakłe nutki w nieba dzwon

jak wody wiatrem oddychanie.

Tańczą panowie niewidzialni

” na moście w Avignon”.

Zielone staroświeckie granie

jak anemiczne pączki ciszy.

Odetchnij drzewem to usłyszysz

jak promień – naprężony ton,

jak na najcieńszej wiatru gamie

tańczą lściaste suknie panien

” na moście w Avignon”.

W drzewach, w zielonych okien ramie

przez widma miast – srebrzysty gotyk.

Wirują ptaki płowozłote

jak lutnie co uciekły z rak.

W lasach zielonych – białe łanie

uchodzą w coraz cichszy taniec.

Tańczą panowie, tańczą panie

” na moście w Avignon”.    

 Wysoko na skały zrębie
Limba iglastą koronę
Nad ciemne zwiesiła głębie,
Gdzie lecą wody spienione.
Samotna rośnie na skale,
Prawie ostatnia już z rodu...
I nie dba, że wrzące fale
Skałę podmyły u spodu.
Z godności pełną żałobą
Chyli się ponad urwisko
I widzi w dole pod sobą
Tłum świerków rosnących nisko.
Te łatwo wschodzące karły,
W ściśniętym krocząc szeregu,
Z dawnych ją siedzib wyparły
Do krain wiecznego śniegu.
Niech spanoszeni przybysze
Pełzają dalej na nowo!
Ona się w chmurach kołysze
Ma wolne niebo nad głową!
Nigdy się do nich nie zniży,
O życie walczyć nie będzie
Wciąż tylko wznosi się wyżej
Na skał spadziste krawędzie.
Z pogardą patrzy u szczytu
Na tryumf rzeszy poziomej...
Woli samotnie z błękitu
Upaść strzaskana przez gromy.

     A.A