|
||||||
|
Ktoś obcy kiedyś z konia zsiadł I zanim wyrzekł słowo, Liliową mojej pani dłoń Całował po kryjomu.
Ktoś obcy kiedyś stanął w drzwiach I zanim wyrzekł słowo, Różanych mojej pani ust Kosztował po kryjomu.
Ktos obcy kiedys w ogród wszedł — I w ogród biegła pani — Pod mego pana krzewem róż Ręce splatali.
A słuzka odtąd jedwabny ma szal, I perścień i barabanty, I raz cłusa kiedyś ktoś obcy jej dał, Nim wskoczył na bułanka.
John Keats Dusza twa jest to krajobraz rzadki, Kędy pląsają z śpiewem i graniem Maski urocze, choć prawie smętne Pod fantastycznym przebraniem.
Piosnka ich sławiąc miłość zwycięską ton minorowy co chwilę wtrąca, Sceptyczne względem własnego szczęścia Śpiewają w blaskach miesiąca.
Śpiące ptaszęta wśród drzew rozmarza Blask ów miesięczny, srebrzysty, szkalnny, I do namiętnych łkań doprowadza Białe z marmuru fontanny.
Paul Verlaine
W Anglii w grudniu bywa mglisto i zielono; we włoszech róże kwitną i szare pod błękitnym niebem schna liście oliwne; W dalekiej Grenlandii zorze jak pogorzeliska płoną U na wszystko jest ciche, miekkie i w dotknięciu dziwne, puszyst, zagrzebane, skostniałe, białe….. białe…..
Wieczorem rzeca sie strzałę z papieru, ny nacieszyć się jej spadaniem, a strzała wpada w wir śniegu, lecący nad dzwonków perlistym drganiem. Więc ją śledzisz, jak lata krzywo, już od puchu zimnego pierzasta, i — coraz mniejsza dla oczu– coraz to w ciężar urasta, aż nagle spada pionowo, jak ołów Twarda, skostniała i już nie podobna do latawców, ptaków i aniołów.
W dzień kto się kuli od mrozu i policzek ma jeden biały a drugi czerwony, i czeka na tramwaj, bo spieszy sie do dziecka, matki, lub żony nagle dojrzy gwiazdkę jedną, drugą trzcią – na rękawie, i staje – a tramwaj już ruszył – i patrzy i oglada siebie samego ciekawie w gwiazdach coraz liczniejszych od pięt aż po szyję……. I śmieje się i idzie pieszo i cieszy się,że zyje !
Wiedzą o tym anioły grudniowe, o ogromnych oczach z szronem ocienioną rzęśą, i spieszą się i białymi rękami wielkie płachty śniegu ponad Polską trzęsą..
K. Iłłakowiczówna Moja poezja to jest noc księżycowa, wielkie uspokojenie; kiedy poziomki są słodsze w parowach i słodsze cienie.
Gdy mnie ma przy mnie kobiet ani dziewczyn, gdy się uśpiło wszystko i świerszczyk w szparze cegły trzeszczy, że bardzo miło.
Moja poezja to są proste dziwy, to kraj, gdzie w lecie stary kot usnął pod lufcikiem krzywym na parapecie .
Konstanty I.Gałczyński ” Cogito, ergo sum” czyli „Myślę , więc jestem!” — Tak powiedział Kartezjusz….
A ja tu z protestem! Bo biorąc pod uwagę wymienione schema, Znaczyłoby: ” Nie myślę — czyli, że mnie nie ma !” Co istotnym jest błędem, gdyż w takowy sposób Nie byłoby na świecie bardzo wielu osób:
Producenta żarówki takiej, co nie świeci, Pewnej pani, co pisze książeczki dla dzieci, I szewca, co mi uszył dwa lewe buciki, Autora pewnej dla mnie niechętnej krytyki, Kierownika wytwórni nielepkiego lepu, I kierownika sklepu, co wziął to do sklepu, I pewnego poety z sąsiedniej parafii (Który rzekł, że satyrę — to on tez potrafi!) I tego moralisty, co go miłość drażni, Tych, co myślą,że są mądrzy — no bo są poważni, Tego, co skradł mi portfel — wesół, że się odkuł, Satyryka, co pisze: „Hej, zniszczmy w zarosku !”, Kolegi, co dla sławy powiesić się gotów I kilku tym podobnych znajomych idiotów…….
Ci wszyscy wymienienie — wbrew Kartezjuszowi — Nie myślą, a istnieją, żyją i są zdrowi !
Marian Załucki – osobiście
ŻYJ DZISIAJ! ŚMIEJ SIĘ DZISIAJ! BĄDŹ SZCZĘŚLIWY DZISIAJ! UWOLNIJ SWOJE SERCE. TWOJA RADOŚĆ I SZCZĘŚCIE NIE MOGĄ ZALEŻEĆ OD TYSIĄCA BŁAHOSTEK. Boże Narodzenie Pusty rynek. Nad dachami Wielobarwne w oknach błyski Więc opuszczam mury miasta, Gwiazdy niby łyżwy krzeszą Tak — Alleluja! Decyzja powzięta: odpoczneę sobe przez te święta! Za wszystkie trudy codzienne i mroczne — fizycznie, psychicznie narszcie odpocznę….
Od rana już: wanna, potem gimnastyka poranna — i marsz do wawra w strony obie ( a maszerująć sie skacze i kuca), żeby dotlenić sobie płuca…. dotlenię sobie!
Potem sniadanko: dzieci, wnuczęta — jedno sie drze, a drugie pęta… Odpocznę sobie — jak świeta, to święta!
Potem przyjęcie małe zrobię: Glińscy, Lipińscy Ciupskie obie… Ja na Ciupskie mam fobię, one mnie na wątrobie — odpoczniemy sobe….
Potem zaprosi ciotka mnie, bo w niej pysznoości schab i indyk — po prostu w g ębie siódme niebo ! Siódme niebo — bez windy . Zabiorę kwiatów więc naręcze — odpocznę sobie…. Na półpiętrze.
A wieczór u Stasiów — jak rokrocznie. I znowu troche sie odpocznie. Po domowemu: swojska dzicz — paru aktorów, parę kobiet… Wóda, wódeczka, wódzia, brydź… Odpocznę sobie!
Nad ranem mała irredenta, ktoś zachce tańczyć — przeciez święta. A więc charlestony, paso doble, kujawiak, polka twisty skoczne…. Uwziąłem się…. Odpocznę sobie!
|
|
|||||
|
Copyright © 2026 Madagaskar08… - All Rights Reserved Powered by WordPress & Atahualpa |
||||||
Najnowsze komentarze