Madagaskar08…

List otwarty do „Głosu Ithilien”

Szanowni Państwo!

Zainspirowany ustaleniami mojego szanownego kolegi, profesora Kiryła Jeskowa z Uniwersytetu Easterlińskiego, przeprowadziłem w ciągu ostatnich miesięcy szereg badań, obejmujących wiele woluminów z Państwowego Archiwum Akt Nowych, zawierających również niepublikowane fragmenty Czerwonej Księgi Marchii Zachodniej. Wynika z nich niezbicie, że szacowny nasz poprzednik, niewątpliwy twórca podwalin pod historię Śródziemia, profesor J.R.R. Tolkien, poszedł na lep taniej popularności, przedstawiając opowieść o tzw. „pierścieniu trzymającym władzę” w sposób nie do końca zgodny z prawdą historyczną.

Niezgodności zaczynają się już na poziomie interpretacji związków międzyludzkich (i innych ras). W aktach oznaczonych symbolem „Hiacynt” znalazłem szczegóły związku elfa Legolasa i krasnoluda Gimlego, z których niezbicie wynika, iż bohaterów tych łączyło coś więcej niż tylko tzw. męska przyjaźń. Pikanterii całej sprawie dodaje fakt, że byłby to nie tylko związek homoseksualny, ale także międzyrasowy, a takowe związki w Śródziemiu były skrajnym ewenementem – dość wspomnieć, że w całej znanej historii były tylko trzy takie przypadki, a i to między ludźmi i elfami (Luthien z Berenem, Idril z Tuorem i Arweny z Aragornem). Jak więc traktować uczucie pomiędzy elfem a krasnoludem? Co myśleć o tym, że żaden z nich nie zdecydował się na coming out? Czy „przyjaźń pomiędzy Lasem a Górą” nie powinna być wykreślona ze spisu szkolnych lektur?

Moje wątpliwości wzmogły się po przeczytaniu akt niejakiego Mithrandira, znanego również jako TW Gandalf. Jego częste podróże i pozyskiwane podczas nich informacje wyraźnie wskazują na przynależność tego osobnika do numenorejskiej agentury . Świadczą o tym również częste zmiany tożsamości, do których sam zainteresowany przyznaje się z dezynwolturą godną arcyszpiega: „Wiele mam różnych imion w wielu różnych krajach (…) Mithrandir dla elfów, Tharkun dla krasnoludów; Olorinem zwano mnie za niepamiętnych czasów mojej młodości na dalekim zachodzie; Inkanusem – na południu, Gandalfem – na północy”.

Sama zresztą agenturalna działalność tego pana nie byłaby aż taką sensacją, jednak zmuszony jestem wysunąć pod jego adresem poważniejsze oskarżenia natury moralnej. Co kryło się za jego częstymi podróżami do Shire, kiedy to za wozem pełnym zabawek i fajerwerków uganiały się młode hobbicięta? Czy skłonność do tych północnych karłów nie daje nam do myślenia? A już gotowość do samotnej podróży spod wzgórz Dol Baran do Minas Tirith na jednym siodle z hobbitem Peregrinem Tukiem i niejasne wspomnienia tego ostatniego świadczą o Mithrandirze jak najgorzej. „Pojedziesz teraz ze mną. Przekonasz się, jak niesie Gryf” – oto jego słowa wypowiedziane do hobbita przed wspomnianą podróżą, w obecności osób trzecich. Na złodzieju czapka gore – TW Gandalf niedługo po tych wydarzeniach w pośpiechu opuścił Śródziemie na pokładzie jednego z elfich statków.

Prawdziwą jednak perełkę zachowałem na koniec. Otóż wiadomo powszechnie, że Powiernik Pierścienia wraz ze swoim wiernym sługą podróżowali przez Nindalf, Północne Ithilien i Mordor, prowadzeni przez przewodnika Smeagola, którego teczka w Archiwach zawiera również pseudonim operacyjny TW Gollum. Cóż stało się z tym osobnikiem? Nie ma niezależnych świadków, którzy mogliby zeznać pod przysięgą, że widzieli go PO zakończeniu misji Powiernika Pierścienia. Prześladowanie panów Bagginsa i Gamgee na pustkowiach płaskowyżu Gorgoroth? Walka z Powiernikiem Pierścienia w Sammath Naur? Cóż, to tylko wersja jednej strony tych wydarzeń, dodajmy, strony zainteresowanej ukryciem prawdy.

Pewne światło na sprawę rzucić mogą wspomnienia samego Samwise’a Gamgee, który konsekwentnie buduje obraz zwyrodniałego, fizycznie zniekształconego stwora, aby w pewnym momencie niebacznie zacytować własną groźbę „Ugotuję Smeagola na miękko w tym garnku, jeśli nie zrobi tego, o co go proszę!”. Czy muszę mówić, jaką zemstę wybrali obaj hobbici dla Bogu ducha winnego prostego tubylczego przewodnika, kiedy uznali, że ich zdradził? Czy wymaga dalszych wyjaśnień fakt, iż w ostatni etap drogi przez Mordor ruszyło trzech podróżników, a powróciło tylko dwóch? Czy wobec wyraźnie opisywanych trudności aprowizacyjnych możemy wziąć pod rozwagę możliwość popełnienia przez hobbitów kanibalizmu? Jakże wygodnie w tym kontekście brzmi ich opowieść o upadku TW Golluma w płynną magmę! Niestety brak dowodów rzeczowych i ucieczka Frodo Bagginsa ze Śródziemia (notabene tym samym statkiem, na którym płynął TW Gandalf – przypadek?) nie pozwalają ustalić prawdziwego przebiegu wydarzeń!

Kopię niniejszego listu, opisującego moje ustalenia, wraz z załącznikami, posyłam również do Instytutu Pamięci Numenoru, Oddział Gondor-Wschód.

Z poważaniem

Gomond ben Grima
Wydział Historii Najnowszej
Rohańska Akademia Nauk

Ponieważ to pierwszy wpis, będzie dość skromnie.

Dziękuję za przyjęcie w poczet autorów, postaram się nie zawieść zaufania. Przyjście tutaj nie będzie oznaczało odejścia z kontrowersji, teksty natomiast będą publikowane tutaj i/lub tam. Czyli może się zdarzyć, że ten sam tekst będzie tutaj i tam. No.

Parę słów o sobie, dla tych, którzy mnie jeszcze nie czytali: mężczyzna przed czterdziestką, żonaty (z Panią Quackie), ojciec dwóch niesfornych synów, zwanych na potrzeby blogowe Juniorami (Młodszym i Starszym). Z wykształcenia nauczyciel polonista, ale niepracujący w zawodzie wyuczonym, tylko w reklamie. Mieszkam w Gdyni, ale swego czasu mieszkałem również w innych miastach Polski, wystarczająco długo, żeby uznać je za „swoje”.

Piszę bloga, który w większości składa się z prób literackich. Czasem dokumentuję swoje podróże, czasem recenzuję różne wydarzenia kulturalne, a czasem robię sobie jaja.

I jeszcze coś: Nom de guerre albo po prostu nick wziął się z kilku źródeł:

Po raz pierwszy użyłem go zdaje się w komentarzach na spieprzajdziadu.com i jestem pewien, że było to w okresie 2005-2007. Ponieważ mowa była tam o kaczkach, chciałem się wpisać w nurt – quackanie miało być ironiczne i odróżniać się od kwakania.

Nieco później skojarzyłem angielskie znaczenie słowa „quack”, czyli szalbierz, naciągacz, znachor. Quackie to zdrobnienie, bagatelizujące negatywne odcienie tego słowa.

A brzmieniowe podobieństwo do polskich „kłaków” jest również zgodne ze stanem faktycznym – w odróżnieniu od Taty Quackie i młodszego brata mam na głowie całkiem spore owłosienie : )))

Tyle na pierwszy raz. Raz jeszcze dzięki i do napisania/ przeczytania!

 

„…Wojewoda z kozakiem przyklęknęli za krzakiem….”