Madagaskar08…

*

Życie jest diabła warte

poza Szopenem, Mozartem;

poza Słowackim i Mickiewiczem

jest w ogóle niczem.

 

Ja nie, zeby pisać „Sonety”,

nie, zeby „Króla Ducha”, –

Sercem poety

pragnę posłuchać ….

 

Czego ? – no, Wisły, no oczywiście,

kiedy brzozowe liście,

jeszcze nie bardzo zielone,

jeszcze onieśmielone,

 a już kładą sie na ziemię, na wodę,

 w białodrzewiu hodując urodę ,

i wiem, że przyjdę, zobaczę

i że się na pewno rozpłaczę,

że takie zielone i młode,

 

No, na przykład sosny,

Albo klony, przyjaciele, klony !

Jestem radosny,

bo klon jest zielony.

 

Życie jest diabła warte,

jeżeli nie jest uparte,

no bo trzeba, przyjaciele wrócić,

wszystko tam zmienić, odwrócić, –

żeby sosny szumiały nad Wisłą

i żeby słonce zabłysło

w złocie zboża, w broni hartowanej,

w oczach bliskich, we krwi przelanej,

nad Mazowsza równiną otwartą, –

i żeby żyć było warto. 

 

Wł. Broniewski

„Drzewo rozpaczające”

 

Ona urody majestatem

Młodzieńców nie przynęca śmiałych

I nie prowadza swoim śladem

Tłumu wzdychaczów oniemiałych.

W jej kształtach nie ma nic z bogini,

Jej pierś nie wznosi się jak fala,

Nikt jej świętością swą nie czyni

I nie upada na twarz z dala.

Ale we wszystkich jej spojrzeniach,

W uśmiechu, w rysach, w każdym geście

Tyle jest życia i natchnienia

I tyle wdzięku w nich się mieści.

Ale jej głos gdzieś w duszy dźwięczy

Jak echo pięknych dni przeszłości

I serce kocha się, i męczy,

Wstydząc się prawie swej miłości.

Przełożył T. Łopalewski

O, już jesteśmy na antenie? Tak, dzień dobry panu, redaktorze, dzień dobry słuchaczom.

Proszę bardzo, proszę pytać. Nie. Nie pochodzę z Krakowa. Skąd ten pomysł? Zresztą, nieważne.

Tak, znam tę formułę. „Spotkanie z ciekawym człowiekiem”. Hm, hm. Ciekawe to jest to, skąd panu przyszło do głowy, że ja jestem ciekawym człowiekiem, hehe. No, redaktorze, proszę się nie obrażać, słyszę przecież, że właśnie leci reklama. Dobrze, już będę grzeczny.

No cóż, proszę pana, zaczynałem jako prosty nauczyciel historii, potem doszła jeszcze wiedza o społeczeństwie… Ale, wiecie państwo, praca w szkole to nie było to. Nawet nie, że marne pieniądze, ups, przepraszam, mało satysfakcjonujące warunki finansowe. Nie, młodzież też w porządku, w końcu klasa czy szkoła to kawałek społeczeństwa i charaktery się rozkładają wedle krzywej dzwonu, jak wszędzie. Ci najlepsi naprawdę pozwalają znieść tych… Czwororęcznych… Nie wie pan, kto to? A proszę sięgnąć do klasyków, Niziurskiego na przykład. Literatura magistra vitae, panie redaktorze. Ale skończyłem ze szkołą, przede wszystkim przez ciało pedagogiczne. Broń Boże jakieś konkretne ciało, po prostu koleżeństwo. Te koterie, stronnictwa, stoliki, to płaszczenie się przed dyrekcją, to podkładanie świń wzajemne – coś obrzydliwego.

Mówi pan? W każdej firmie teraz tak jest? To jak ta gospodarka działa, jeżeli tyle energii idzie na taką walkę… Kły i pazury, a ponoć jesteśmy cywilizowani. Potem pracowałem w księgarni i to było, proszę pana i państwa, decydujące. Raz, że klienci w księgarni wiedzą, czego chcą, a ja mam dobrą pamięć, więc na dziewięćdziesiąt procent zapytań potrafiłem z marszu odpowiedzieć, a dwa, że… No, pozostałe dziesięć procent potrafiłem też odpowiednio skierować, nawet jak ktoś szukał prezentu dla babci sklerotyczki, która w młodości bawiła się w BDSM. Co poradziłem? Haha, redaktorze, a która godzina? Piętnasta dwanaście? To co mi pan zadaje pytania takie więcej na po dwudziestej trzeciej?

Wracajmy do naszych baranów. Nie, nie bananów, chciałem powiedzieć „baranów” i powiedziałem to. Mówiłem o zaletach pracy w księgarni i druga była taka, że miałem dużo czasu na czytanie wszystkiego, co chciałem, zwłaszcza przed południem. No i tu doszedłem do tego, co teraz robię. Jakby to powiedzieć…

Specjalizuję się teraz, proszę pana, w dopisywaniu happy endów. Przykład jakiś dać? Widzi pan, taki Sapkowski na przykład, przez dwa tomy opowiadań i pięć powieści prowadził tego swojego wiedźmina i na końcu go dał utłuc. A w trylogii „husyckiej”? Główny bohater przeżył, ale dziewczynę to mu wyjątkowo paskudnie wykończyli.

No to ja biorę tę powieść, zaczynam tam, gdzie autor skończył, i summa summarum wszystko się kończy dobrze, źli zostają ukarani, dobrzy żyją długo i szczęśliwie. Albo Masłowska, ta jej „Wojna polsko-ruska”. Jak tak można zostawić czytelnika z palcem w gniazdku albo wychodzącego na blokowisko? Chociaż jej, po prawdzie, trzeba by całą powieść przerobić.

Co? Jak to się sprzedaje? Świetnie, proszę pana. Zamówienia schodzą jak woda. Nie, no skąd, nie od autorów – od wydawców. Oni wiedzą, co się sprzeda. A sprzeda się, proszę pana, wszystko, co się dobrze kończy. Dlaczego? A jak pan myśli, redaktorze? No dlatego, że ludzie po prostu lubią, jak się wszystko dobrze kończy. I kupią to, w większej liczbie nawet niż oryginał.

Nie wierzy pan? A ja to udowodnię panu – tu i teraz. Proszę: porządek panuje w Port-au-Prince, ulicami oświetlonego miasta przechadzają się turyści, słuchając spontanicznych koncertów. Jutro na Haiti też wstanie kolejny radosny dzień, szczęśliwy zarówno dla przyjezdnych, jak i mieszkańców tego egzotycznego raju. I jak, podobało się panu? A państwu?
________

Tekst chroniony prawem autorskim (wszystkie części cyklu o p. Lajkoniku). Opublikowany w witrynie www.kontrowersje.net oraz na blogu madagaskar08.blog.onet.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i przedruk tylko za zgodą autora.

Jest mi niezmiernie miło , już oficjalnie tu dołączyć. Postaram się spełnić oczekiwania wyspiarzy. Tymczasem dziś krótko. Witam zatem  dwunastkę „Apostołów” :))))

  

Drugi czart Diabelus; tego czarta przetozowią diabeł, iż był w obrazie króla Belusa tym obyczajem: Dał był Ninus, król asyryjski, ojcu swemu, Belusowi , obraz namalować i prawa takie nadał ; kto by co najgorszego uczynił, a do tego obraza przyszedł, a tknął go, tedy wina była odpuszczona, by tez szło o gardło.

Obrócił sie wtedy wielki lud do onego obraza, iż nie tylko go tykali, ale i przed nim klękali i ofiary czynili; widząc to czart wszedł w on obraz i znaki czynił z odpowiedziami.

Widząc Ninus, król, ojca swego obraz czynić znaki, zbudował mu pyszny kościłó, w którym się czart kochał bardzo;potem z owych cudów przydano jeszcze dia, po grecku; dwa Beele, a stąd diabeł urósł wielkize dwu.

Właśnie tedy diabeł się rozumie; z jednego obraza dwa czarty. Stądże u nas powstało ( nie wiem, którym duchem zwiedzieni), iż jakmiarz za każdym słowem nielubym, jeszcze lepszego wzywamy tego czartadiabła mówiąć: „A diablić po tym, a diabeł cię sili, a diabeł cie o to prosił, a diablić kazali”.

Boże daj, aby ten obyczaj u nas przestał, w mowie naszej polskiejmówića wspominać tego czarta złego, diabła, boć nikomu nie pomoże, jedno zaszkodzi.

Opses, czart tejże chytrości jest jako i Farel, bo też z człowiekiem rad nakłada potajemnie, nie jawnie, ani też żadnej rozmowyczyni z ludźmi, ani człowieka osiada własną mocą, jeno grzechem jeg, bo tej mocy już nie ma , jako pierwej, póki Pan Krystus nie przydzedł na świat.

 

a tak mniszy w Częstochwej próżne prace podejmują około ludzi wartogłownych, bo przy owych żadnego Opsesa nie będzie , jeno mania, to jest niedostatek zdrowia w głowie.

Wiele bywa takich, zwłaszcza między kmiecym narodem, którzy odstępują od pamięci: z każdym takim oni mkną do Częstochowej.Mniszy tego przyglądają dla swegopożytku; dosyć też tego najdzie między babami, ci czynią takimi, aby im dawani, których ja wiele widał.

Niektóre z księdzem miały porozumienie, aby ludziom szaliły, bo ich o to nie karzą.